شهری میان دو رودخانه

شهری میان دو رودخانه

اینجا میاندوآب است. گوشه‌ای از ایران زیبا. شهری که میان دورود پرخروش جاری است، یکی سمینه نام دارد و دیگری زرینه. اما میان این دو آب شهری با تاریخ و طبیعت بکر در حرکت است. گذرگاهی برای امرای ماد، اورارتو، کرد، سلجوقی، ‌ترک و مغول. اینجا میاندوآب است مردمانی بلند نام دارد و نیک سیرت.

شهر قدمت زیادی دارد. هرچند آثار مکتوب آن در دوره‌های مختلف از بین رفته است، اما در شهرها و روستا‌های مجاور هنوز می‌توان زمزمه‌های گذشتگان را از سینه پیران شنید و خط نوشته گذشتگان را بر کتیبه‌ها باز خواند. سنگ نبشته‌های مکشوفه سابقه تاریخی شهر را به هزاره‌های قبل از میلاد پیوند می‌دهند. این نشانه‌ها گویای آن است که شهر میاندوآب و حومه آن در دنیای قدیم یکی از مناطق پررونق محسوب شده است.

اولین سند معتبری که در اطراف میاندوآب به دست آمده، سنگ نبشته‌ای است به زبان اورارتویی که در روستای داش تپه در ۲۱ کیلومتری شمال باختری شهر میاندوآب به دست آمده است. دو قطعه بزرگ این کتیبه را از آن محل به موزه بریتانیا انتقال داده‌اند. حالا چرا و چگونه این آثار در غربت و دور از اصل خویشند بماند که داستانش بس تراژدیک است. باید به فکر حفظ و نگهداری دیگر آثار بود، با اندک همت و تدبیری.

از دیروز تا امروز

به دوره‌های پیش از تاریخ، هزاره اول میلاد، دوره‌های تاریخی ۱۵۰۰ تا ۳۰۰۰ سال پیش، دوره‌های اسلامی ۱۴۰۰ سال قبل و عصر حاضر‌ خوش آمدید. همه و همه در شهر گرد هم آمده‌اند تا باز گویند داستان زندگی خود را. این همه به نشانی خیابان امام خمینی ـ داخل پارک معلم. این موزه ‌ سال ۱۳۴۶ شمسی تاسیس شد یک بار هم در سال ۱۳۸۳ مورد لطف مسوولان قرار گرفت و توسعه داده شد و مرمت. دستشان درد نکند.

توسط | ۱۳۹۷-۳-۲۰ ۱۰:۲۸:۵۷ +۰۴:۳۰ خرداد ۲۰ام, ۱۳۹۷|گردشگری|بدون دیدگاه

درج دیدگاه